• Pierwszorzędnym celem nie tylko rehabilitacji neurologicznej jest przywrócenie wszystkich utraconych funkcji.
  • Jeśli nie jest to w całości możliwe, ważne jest aby nauczyć pacjenta radzić sobie z powstałą niepełnosprawnością. Adaptacja, czy też innymi słowy kompensacja dotyczy nauki pacjentów innych strategii ruchowych, aby mogli swobodnie funkcjonować w swoim środowisku mimo powstałych ograniczeń. Bez odpowiedniego nadzoru pacjentów, może dojść do wykształcenia się u nich szkodliwych dla ich sprawności wzorców kompensacyjnych.
  • Jeśli nie jest możliwe przywracanie funkcji, działania rehabilitanta powinny być ukierunkowane na podtrzymywanie tych, które pozostały. Szczególnie ważne jest to w przypadku postępujących chorób neurologicznych jak np. w stwardnieniu rozsianym. Liczne badania naukowe wykazują, że mimo postępującego procesu choroby, możliwe jest utrzymanie możliwości funkcjonalnych pacjentów a nawet modulowanie postępu choroby działaniami fizjoterapeutycznymi.